Deniyorum...: ÇOCUK

ÇOCUK etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Ekim 2014 Pazartesi

SEVGİLİ GÜNLÜK / Bebeğimin cinsiyeti

09:00

Yollarda Hayat Var

13 comments

Midye kabuğu şeklindeki görüntüsü elimde, sevgilime sürpriz yaptığımdan beri zaman bana
geçmiyor, günleri sayıyorum resmen, hani mutlu olunca su gibi akardı bu meret :(

Artık cinsiyetini öğreneceğiz, içimiz kıpır kıpır. Doktor geçen sefer büyük ihtimal erkek dediyse de ben hala tütü'lere, çiçekten kocaman saç bantlarına bakıp duruyorum.

Evet evet kız diliyorum nedeni mi?

Çok basit. Sülalede 2 kızız, biri ben diğeri de 32 yaşındaki kuzenim. Düşünün, annelerde başka yok, kuzenler evlendi onlarınki de hep erkek. Yani kız istemem de garip olmasa gerek bu durumda.

Sevgili başta kız istediyse de şimdi onun için hiç sorun yok, bizim sülalede hiçbiri yok, ne olursa süper deyip duruyor.

Hep derim bizim ailenin kızlarını doğulularla evlendirmek lazımmış, her sene bir erkek evlat, ohh valla sultan olursun :)

Etrafta bir de şu durum var, erkek annesi olmak gurur duyulacak bir şey.

Bak oğlun olursa cildin bebek gibi olur, kız olursa sivilceli

Erkeğe hamileysen karnın top gibi olur, kız sa yayılır tüm kalçana, vücuduna

Erkek anneye düşkün olur, kız seninle hep münakaşa eder, babanın tarafını tutar

Erkek adamın erkek oğlu olur, kızsa; erkek damadı olur (o da lütfen yani)

Buna benzer şeyler söyleyip duruyorlar. Seni zorla erkek çocuğa yönlendirme çalışmaları resmen.

Doktorda kafam boşalıyor, odasında bir şeyler anlatıp duruyor ama benim tek derdim o sedyeye yatıp minik bebişimizi görmek, o an kız erkek hiç mühim değil. Zaten tüm suç bu tütücüler de, sadece onları görünce kıza canım çekiyor :)

Gülüşüyoruz ultrasona bakarken, bir anda görüyor musun diyor doktor. Ne görcem abi karalı, beyazlı, bazı yerleri daha parlak olan görüntüler var ekranda.

Ne o bacak mı?
Hımm kolu tamam
Bu popo mu
Pardon kafa....

Bu moddayım resmen:)

Bu arada bana habire pipisini göstermeye çalışıyor, ben inatla görmüyorum. Her pipi kelimesinin ardından da bak emin misin gidip eşyalarını alacağım diye de tehdit ediyorum adamcağızı.

O da napsın, aleti evirip çevirip yeniden gösteriyor. Yüzde 99 deyince de artık emin oluyoruz. Ayrılırken bize kocaman bir pipi resmi de vermeyi ihmal etmiyor. Bakarsınız bol bol diyerek :)

Bakarsanız resmen eliyle bacağını tutup bize alın size erkek dediğini görebilirsiniz siz de :) Bu görüntüyü inkar etmek zor, oğlum oluyor :)

Bu 2 haftadır göbeğim çıktı ve sertleşti, başta wc problemi sandım, gazdır dedim, kabul etmekte direndim ama baktım ki inmiyor, anladım ki artık ben buradayım diyor.

Bir yönden süper oldu çünkü göbeğim yokken, kendimi hamile olduğuma her defasında zor ikna ettim.

Artık eve giderken bindiğim asansörün aynasında kendimi görüp 5 kat çıkarken "bak hamilesin, göbeğin de var, içinde bir de minik adam" diyorum.

Sevgili kapıyı açınca da sessizce "sana bir sır vereyim mi" "Ben hamileyim" :)

Pek bir gülüşüyoruz.

Hayatımıza şimdiden bir renk kattı, herkes daha erken dese de ben eşya almak için en fazla cinsiyetini öğrenene kadar sabredebildim. Şimdi o minicik tulumlara, badilere saldırma zamanı.

Sevgilim birkaç gün İstanbul'da kaldı, Sema annemle birlikte oraların altını üstüne getirmişler, bir sürü cici almışlar ben bile daha göremedim ve acayip sabırsızlanıyorum.

Sema annem telefonda bana böyle güzel bir mutluluk yaşattığınız için teşekkür ederim dedi pek duygulandım.

Küçük adam biz de sana çok teşekkür ederiz daha 114 Gram olmana rağmen koca koca bizleri çocuk gibi mutlu ettin.

Ve seni sabırsızlıkla bekliyoruz, elimizden geldiğince rahatın için uğraşıyor olacağız bu sürede. İnşallah tüm bu hazırlıkları beğenirsin.

Sanırım günlükler artık hep böyle bebek üzerine olacak, umarım öğğhhkkk gelmez sizlere de:)

Aldığımız cicileri paylaşmak için deliriyorum, bakalım sevgilinin nazar değer ..vs sözlerini ne kadar dinleyebileceğim

Sevgiler

Bugünün hatırlanacak kelimesi; Erkek (Oğlan değilmiş, babası öyle diyor)

İlginizi çekebilecek diğer yazılar;

Devamını okumak için tıklayın »

10 Haziran 2014 Salı

BEZ PASTA NASIL YAPILIR?

11:48

Yollarda Hayat Var

2 comments

BEZ PASTA, NASIL YAPILIR, BEBEĞE HEDİYE,DOĞUM HEDİYESİ, NE ALSAM, HOBİ,BEBEK,TAKI,BEZ PASTA YAPMAK, PASTA

Kankardeşim Mine, çok kısa bir zaman önce doğum yaptı, şirin mi şirin bir oğlu daha oldu, maaşallah. Takısı hazır ama o benim can arkadaşım, bir farkı olsun diye
düşünerek kendi ellerimle ona bez pasta hazırlamaya karar veriyorum.

Önceden bir iki defa arkadaşım İnal'la yapmışlığım vardı, bu defa kendim yapmaya karar verdim. İnternetten, kırtasiyeden bir sürü malzeme satın aldım.

Aşama aşama yazacağım, hiç zor değil. Hediye ettiğiniz kişinin yüzündeki kocaman gülümseme için her şeye değer :)

Malzemeler
*Karton (yapacağınız büyüklükte ve kalın olması önemli, pembe ya da mavi hoş duruyor)
*Tül (Pastanın etrafını saracak kadar (1-2 metre civarı) (ince delikli olanı daha iyi)
*1 Adet Havlu kağıdın içindeki rulo karton
*Yapıştırıcı
*Bebek bezi (en küçük boyundan almayın ki, hemen pastayı bozmak zorunda kalmasın, ben Primanın 3 numarasını aldım, 68 adet çıktı, 53 adedini kullandım )
*Silikon Tabancası (Tahtakale'de silikonlarıyla birlikte satılıyor, 25 TL civarı)
*Bezleri sabit tutmak için; şeffaf lastik ya da kurdele
*1-1,5 Metre fırfır
*Nazar boncuğu, kurdele, üzerine yapıştırmak için diğer çeşitli süs malzemeleri, çubuklu süsler (Ben internetten satın aldım, tık tık!)
*Biri büyük, diğeri küçük 2 yuvarlak tepsi (Bezler dağılmasın diye içine sıralayacağız, Ben 2 boy borcam kullandım)

Yapılışı
**Kartonun üzerine büyük tepsiyi ters çevirip etrafını kurşun kalemle çizelim ve makasla keselim. Bu pastamızın tabanını oluşturacak.

**Havlu kağıdın rulosunu, kartondan kestiğimiz ufak bir parçaya yapıştıralım, iyice yapışıp kuruyunca, bunu taban kartonun ortasına yapıştıralım. (Bu şekilde daha sağlam yapışıyor)

** İki boy tepsinin içine; bezleri, birbiri ardına sıralayalım.

Dilerseniz her bezi etrafında dolayarak rulolar halinde de koyabilirsiniz.

-Bazı bez markaları mavi de oluyormuş, ama ben kaliteli olsun ve pastanın her yeri aynı renk olmasın diye böyle tercih ettim, yeşile kaçan bir renk)

**Sıraladığımız bezlerin etrafını şeffaf lastik ya da kurdele ile açılmasın diye sıkıca bağlıyoruz. (Arkadaşım ameliyat eldiveninden yuvarlaklar kesip bağlıyor :))

**Tepsiden büyük boy bez grubunu alıp, havlu kağıdın rulosu ortasında kalacak şekilde yerleştiriyoruz. Dikkatli olmak lazım benim bir defa dağıldı tüm bezlerim.

**Üzerine küçük boy bez grubunu da aynı şekil koyalım. İki katlı oldu bile :) Eğer rulo yüksek kaldıysa üzerinden makasla keselim ki çirkin gözükmesin.

**Fırfırlı kurdele ile bezlerin etrafını sarıp, toplu iğne ile yada dikerek tutturuyoruz. Ben minicik güller koydum iğneyle tutturduğum yerlere

**Üzerine de ufak bir oyuncak koyarsak hoş oluyor. Banyo yaparken oynasın diye civciv koydum.

**Pastanın altına tülü koyup üstte birleştiriyoruz ve kurdele ile bağlıyoruz. Ben "Hoşgeldin Bebek" yazan kurdele tercih ettim. (Eğer tül uzun gelirse üstten kesebilirsiniz.)

**Kurdeleyi iyice sıkmayın ki çubuklu süsleri içine koyabilelim.

**En son olarak, silikon tabancamızla aldığımız süsleri, nazar boncuklarını..vs tülün üzerine yapıştırıyoruz. Tülü elinizle gergin tutun öyle yapıştırın ki bezlere silikon bulaşmasın.

İşte bu kadar basit. Bezleri hazırladıktan sonra süslemesi sizin hayal gücünüze kalmış. Götürdüğüm herkes çok mutlu oldu. Minik jestler hayatı daha güzel kılıyor sanırım.

Mutlu, sevgi dolu, huzurlu günler dilerim.

Devamını okumak için tıklayın »

1 Temmuz 2013 Pazartesi

KARDEŞ RUHUN GIDASIDIR

09:47

Yollarda Hayat Var

3 comments

abla, kardeş, aile, önem vermek, kan bağı, mehmet, günlük, sevgili günlük, abi, kaçamak, gizlilik, sırdaş

Ailenin en küçüğü ve ayrıca tek kızı olarak tüm ilgi sizin üzerinizdeyken ufak bir bebeğin hayatınıza girmesi ilk başta tam bir kaos yaratır beyninizde.

O hep ağlar, anneniz kızıp bağıracağı yerde tüm ilgisini ona verir, babanız işten koşa koşa onun için gelir, prenseslik günleri artık geride kalmıştır....

Tipi de zaten bişeye benzemez ki, oyuncaklar ona alınır, bak ablası ne tatlı dediklerinde de sırıtmanız beklenir, daha nelerrr.

Bebeğe karşı en ufak hareketinizi misafir gelince ballandıra ballandıra anlatırlar “Aaa evet çok kıskanıyor, geçende böyle böyle dedi, evet yazık 7 sene sonra zor tabii ilgiye alıştı” bari yanımda yapmayın dedikodumu, hay Allam yaaa

Doğduğu günü hatırlıyorum, teyzeme götürdü babam beni, “eve gelince kardeşin olacak, burada bekle” diyerek. Oooo acaip heyecanlıyım, birlikte oyun oynayacağız, Duygu nun, Özgen in kardeşleri gibi her dediğimi yapacak, evde de hiç canım sıkılmayacak ...

Ve işte beklenen an; eve geliyoruz. O da ne! Bu ufacık, kapkara, kedi kadar bişey . “Bu mu kardeşim” diyorum “istemem ben bunu”.

Hani oyun oynayacaktık, kimse bana böyle ufak doğacağını söylememişti. Sürekli de ağlıyor zaten, istemem geri verin. Ben kardeş isterim dedim size, bu neeee!!!

Büyük bir hayal kırıklığıydı benim için, sonrası daha da vahim elbet. Babam işten geliyor elinde kocaman bir ayı nasıl seviniyorum, kime Mehmet e :( Çünkü ben abla olmuşum.

Biraz büyümeye başlayınca anlıyorum kardeşin eğlenceli birşey olduğunu. Sabahın köründe kaldırıyorum onu, herkes uyurken, Hugo lu t-shirt ünü giydirip, babamın fotoğraf makinasını da gizlice aşırıp; film bitene kadar resmini çekiyorum bahçede. Bu arada nedendir bilinmez burnuna da mandal takıyorum :) Acımaz canımmmm

Annem o aralar nerede bilmiyorum sanırım merdaneli makinası ile elleri patlayana kadar çamaşır yıkamakla meşgul olsa gerek. E kolay değil, şimdiki gibi rahat değil herşey.

Mehmet i ben uyutuyorum, ben gezdiriyorum, herşeyinden ben mesulüm yani. “Küçük anne” diyorlar bana pek bir hoşuma gidiyor. Mesela uyutmam lazım di mi. Çekiyorum yorganı kafamıza “ses çıkarma, dışarıda canavarlar var” diyorum, yazık ses çıkarmadan, korkudan uyuyup kalıyor. Bu kadar da vefakarım , tüm bilgi birikimimi kullanmışım onun için :)

Tabi yaramazlıkta sınır yok bizde... Annemler evde yokken puf ları ters çeviriyoruz güyya biz korsanız, onlarda gemilerimiz. E kılıç da lazım ama di mi... Annemin örgü şişlerini karşılıklı tutuyoruz, ooo kendimizden geçmiş şekilde kılıççılık oynuyoruz o an. Çat çut sesler çıkıyor nasıl de eğlenceli. Bir ara kardeşim öne doğru hamle yapıyor benim şişte direkt kafasına giriyor .

Şu an dürüst düşününce; ondan çok kendime üzüldüğümü farkediyorum. Kafasının delinmesi değil de annemlere bunu söylemesi daha korkunç gözüküyor gözüme.

10 yaşında çocuğun ilkyardım bilgisini de düşünürsek, kafasından akan kanları gördüğümde yaraya gazete kapatmamı da mazur göreceksiniz.

Kafasını çeşmenin altına sokuyorum ama tehdit etmeyi de unutmuyorum; “ bak babamlara söylersen sana şimdi yardım etmem, ölürsün” diye. Söz veriyor yavrucuğum.

Sanırım soktuğum şiş, kafayı delmemiş. Sadece, derisinin altında kalmış. 10-15 dakika sonra gazete baskısı sayesinde durduğunda anlıyorum.

Anemler gelince ortada hiç bir delil yok, çok rahatım, ama bizimki dakika bir, gol bir; nasıl sabretmişse korkudan, patlayıveriyor “anne; ablam kafama şiş soktu”. (Pis ispiyoncu) Annemlerin suratını varın siz düşünün...

Kardeşimin derdi elbet bu kadarla da bitmiyor, evdeki ayna benim boyumun ereceği yerde değil, basmak için birşey ararken ütü gözüme ilişiyor. Ooo süper, çıkıyorum üstüne melül melül kendimi izlerken o da ne! Ütünün sapı kırılıveriyor. Şimdikiler sağlam , o yıllarda dandirikten bişey zaten de anneme bunu nasıl anlatırım. İnce zekam iş başında, sadece bana bir kurban lazım; Mehmet...

Ütüyü eski haline getiriyorum, diyorum ki “Mehmet aynaya baksana süper gözüküyor, ütüye basarsan görebilirsin” Ayağını koymasıyla ütü parçalanıveriyor, bak şu yaramaza... Aaa diyorum annem çok kızacak şimdiii

Aynı taktiği bir gün ebeveynlerime karşı da kullanıyorum. Annemlerin yatak odasındayım. Ayak ucundaki tahtaya oturuyorum, yine karşıdaki aynada kendimi kesmekle meşgulüm elbet :)

O anda küt diye bir ses ve ben yerdeyim. Ne oluyor derken bakıyorum yatak başlığının vidaları kırılmış. Ya arkadaş kilolu bir çocuk da değilim ki, bi damlayım nasıl herşey parçalanıyor anlamadım gitti.

Neyse güzelce başlığı eskisi gibi yerleştiriyorum ve sıvışıyorum odadan. Gece uyurken bir gümbürtü geliyor, kalbimde de aynı gümbürtü kopuyor o an.

Sonuç mu; sabah gururlu gururlu dolaşan bir baba, sanırım içinden şöyle diyordu “aslan gibi adamım yatağı bile parçaladım, heyyt beaaa”

Şımarık bir çocukmuşum vesselam. Mesela kuzenim Koray bize gelmiş. Ben ne yaramazlık yapsam da bizimkileri çıldırtsam diye düşünmekteyim o an. Yan taraftaki inşaatın tuğlalarını gösteriyorum, hadi gel kıralım hepsini.

Koray hemen tongaya düşmüyor elbet “kızım çok kızarlar bize” Diyorum ki “babam onları ben kırayım diye satın aldı, parasını ödedi korkma”

Bütün tuğla yığınını tek tek parçalıyoruz, deli gibi yerlere atıyoruz, taşla eziyoruz, üzerinde tepiniyoruz. Neden sonra arkada bir bağırışlar, inşaat sahibi ve polisler peşimizde, Alllaaaaa kaç kaç diyorum, e baban falan demeye kalmadan, bir traktörün altına saklanıyoruz.

Sonradan babamdan parasını aldılar mı , yoksa bulamadılar mı bilmiyorum. Babam da uzun seneler geçmesinden dolayı pek net hatırlayamıyor.

İşte böyle bir kızın kardeşi olmak bitmez eziyet demek. Mesela annem giderken Özlem evi topla, bulaşıkları yıka diye tembih etmişse; hemen o zamanın meşhur dizisi A Takımı’nı çeviriyoruz; O Mördak ben Ti (isimler böyle bizde) ben temizlik yapıyorum, Mehmet in de ayaklarının altına puf u koyup bulaşıkları yıkatıyorum (6 yaşındaki çocuk ne anlarsa bulaşıktan). Ufaktan yetiştirdim ben onu, şimdi rahat ediyorsa tüm tebrikler bana gelmeli :)

Mahalledeki kız arkadaşlarımla inceleme yapıyoruz vücudunda, erkek hiç görmemişiz ki o güne kadar , ilginç geliyor. Aaa kutusu farklı bunun...

Sonra bir de psikolojik işkence var elbet; beni kızdırdığında başlıyorum anlatmaya. Senin annen kötü kadındı , baban da ayyaşın tekiydi, benim vicdanlı babam sana acıdı da bizim eve aldı . Sen benim kardeşim değilsin evlatlıksın...

Kuzucuğum iki gözü iki çeşme ağlardı, çocuklar çok vefasız oluyor gerçekten. Türk filmi dozunu çok kaçırmışım o aralar anlaşılan.

Dozu kaçırdığım ilkokul arkadaşıma da anlattıklarımdan belli;

O zamanlar bize oynamaya geliyor. Canım sıkılmış olacak ki “senin annen hep bize geliyor, babamla görüşüyor, kardeşin de aslında benim kardeşim, annen aldatıyor babanı” diyorum.

Ya arkadaş senarist olacak çocukmuşum da engellemişler beni. Yeşilçam ın meşhur çocuk senaristi Özlem...

Neyse ertesi gün ilkokul öğretmenim, bana sınıfın ortasında okkalı bir tokat atınca gerçeklerle yüzyüze kalıyorum. Pis ispiyoncu, yememiş içmemiş öğretmene şikayet etmiş beni. (valla yıllar geçti, umarım affetmiştir beni, bazen görüyorum da selam veremiyorum kıza utancımdan)

Günler böyle, bana eğlenceli, etrafımdakilere işkence şeklinde ilerledi. Kardeşim zamanla en yakın arkadaşım, sırdaşım oldu çıktı. Her arkadaş ortamıma girdi, üniversiteye gittim sık sık yanıma geldi. Sonra o gitti ben onunla kaldım. Birlikte ayrı eve çıktık. Aynı iş yerinde çalıştık. Erkek arkadaşlarımı hep o tanıdı, en gizli sırlarımı hep onunla paylaştım. Tatillere hep onun işbirliği sayesinde kaçabildim :) (annem duymasın)

İyi ki bir kardeşim olmuş diyorum şimdi düşününce, gözümün önünde büyüyüşünü izledim. İlk içki içişi, yaptığı hatalar, acı çektiren kız arkadaşlar hepsinde yanındaydım. Bazen üzülerek, bazen mutluluktan ağlayarak, hayatına çok da müdahale etmeden, onu dinleyerek destek olmaya çalıştım. Abla değil de arkadaşı olmaya, yargılamaktan çok anlamaya da.

Büyüdü okulu bitirdi, sevgililer eskitti, THY ye işe girdi, ayrı eve çıktı. Ben hala sesini duymadan yapamam, o da ilk beni arar, ne zaman heyecanlansa, mutlu olsa...

Kardeş bu dünyada insanın sahip olabileceği en güzel şey, biraz evlat gibi, biraz arkadaş. Allah bizi hiç ayırmasın inşallah, Amin...

Not: Kendi yaramazlıklarımdan dolayı ileride çocuklarım olursa ne yaparım diye düşünmeden edemiyorum. Büyüğüne güven olmaz zaar :)

İlginizi çekebilecek diğer yazılar;

Devamını okumak için tıklayın »

KARDEŞ RUHUN GIDASIDIR

09:47

Yollarda Hayat Var

İlk yorum yapan sen ol

Ailenin en küçüğü ve ayrıca tek kızı olarak tüm ilgi sizin üzerinizdeyken ufak bir bebeğin hayatınıza girmesi ilk başta tam bir kaos yaratır beyninizde, O hep ağlar, anneniz kızıp bağıracağı yerde tüm ilgisini ona verir, babanız işten koşa koşa onun için gelir, prenseslik günleri artık geride kalmıştır....