Deniyorum...

14 Mart 2014 Cuma

Güzeller güzeli; Mordoğan-Karaburun

11:12

Yollarda Hayat Var

5 comments

MORDOĞAN,KARABURUN,ÇEŞME, ALİAĞA, İZMİR,GÜNÜBİRLİK,SEYAHAT,NEREYE GİTSEM,HAFTA SONU,GEZİ, NEREYE GİTSEK

Geleneksel pazar günü gezilerimize devam. Bir gün öncesi (8 Mart) için; tüm kadınların ve kadına değer verip bunu gösterebilen tüm erkeklerin
Dünya Emekçi Kadınlar Gününü kutlarım. Daha huzurlu, şiddetten bahsetmediğimiz günler dilerim tüm yurdum için.

Düşünceli sevgilimin kadınlar günü için iş yerime gönderdiği güzel buketi de paylaşayım ki hatıra kalsın :)

Aslında bu pazarı; akşama kadar bunalım takılıp, gözlerimi hiç açmadan, yatak çarşafı ile bir bütün olarak geçirmeyi hayal etmiştim.

Fakat sevgili "seni sürpriz bir yere götüreceğim" deyince hemen mod değiştirip, attım kendimi yataktan dışarı. Sanki çarşaf olmak isteyen ben değilmişim gibi :)

Hazırlanıp yola revan oluyoruz, sıkı giyinmek lazım çünkü kar havası var. Kahvaltı için eski çeşme yolundaki Tepe Kahve-Ramazan Usta ya gidiyoruz. Çok ilgili bir işletmecisi var, hemen pembe karanfil getirip Kadınlar Günümü kutluyor, mekandaki tüm bayanlara yaptığı gibi. Çocukların saçını okşuyor, tüm müşterilerine, evine gelen misafirleri gibi davranıyor. Bravo

Ekstra söylediğimiz yumurta ile birlikte kahvaltının masaya geliş süresi o kadar kısa ki inanmakta güçlük çekiyoruz. Çok lezzetli, ortamı keyifli (yazın açık havada daha da güzel), gitmeyen herkese tavsiye ederim.

Ortam kalabalık, herkes maaile burada, ufacık bebişlerden tutun da anne, anane, dedelere kadar birkaç kuşak bir arada. Huzur buluyorum.

Karnımız doydu hadi vuralım kendimizi dağa taşa diyerek, yola koyuluyoruz. Yolumuzun üzerinde Mordoğan var. İzmir'e 80 Km, Karaburun'a ise 20 Km uzaklıkta.

Şirin bir koyun etrafında, yeşillikler içinde tablo gibi bir yerle karşılaşıyoruz. Ba-yı-lı-yo-rum. Hava soğuk o yüzden kapüşonlar takılıyor, moğollara dönüyoruz annemin tabiriyle :) İnsan resim çekmekten başka bir şeye zaman bulamıyor, kayıklar, mavi, yeşil çok güzel bir harman olmuş.

Etrafta çok sayıda köpek var, yel değirmeninin resmini çekerken arkadan duyduğumuz havlamalara pek kulak asmıyoruz fakat 3-5 dakika sonra sesler çoğalıp yakınlaştıkça, hani eskiden dergilerde labirentlerin arasından yolları çizerdik ya o misal; arabaya en kestirme nasıl ulaşırım diye planlar yapmaya başlıyoruz.

Sevgilim erkekliğe leke gelmesin diye(tam tabiri yazamıyorum burada) "korktuğunu belli etme aşkım"..vs diyor ama o upuzun bacaklarla koşmasa bile benden hızlı kaçıyor farkında değil :)

Bakımlı yazlıklar var, plajı da çok güzel gözüküyor. O an bilmiyoruz, birazdan Karaburun a doğru ilerleyince asıl muhteşem plajı göreceğimizi (Ardıç Plajı).

MÖ 4500 yıllarından kalma el yapımı taş baltalar, el aletleri, çanak ve çömlekler bulunmuş. Karaburun yarımadasındaki birçok yerden daha eski bir tarihi olduğu bilinmekte.

Narcissos tabelasını görünce heyecanlanıyoruz. Yaklaşık 5.000 yıllık bir efsaneden bahsediyoruz çünkü. Hepimizin kulağına çalınmıştır aslında bu efsane. Şöyle ki;

Irmak tanrıçası Nana kainatın en yakışıklı çocuğunu dünyaya getirir. Zeus'un güzeller güzeli kızı ECHO bile deli gibi aşıktır Narcissos'a.

Fakat Narcissos kendinden başka hiç kimseyi beğenmemektedir. Bütün kadınlara olduğu gibi ona da sırtını döner ve başpınarın önünde göllenen suda kendini seyretmeye devam eder. Kendine olan bu imkansız aşkı günden güne onu eritip, bitirir.Ve sudaki yansımasına bakarken, kendisine olan aşkının ateşiyle yanar kavrulur.

Kendisi ölmüş fakat en az kendisi kadar güzel, ölümsüz nergis çiçeklerini yadigar bırakmış.

İşte Narcissos'un kendini seyrettiği suyun etrafı, resimdeki gibi dilenmiş dileklerle ve çaputlarla dolu. Biz eksik kalır mıyız hiç.

Şu güzelliğe bakın, bu ne keyif...

Bol fotoğraf, bol rüzgar ayrılıyoruz Mordoğan'dan. Bir hafta sonu mutlaka burada kalmak üzere üzere anlaşıyoruz sevdiceğimle.

Rüzgar türbinlerini görürüz de hiç yanına kadar gitmez miyiz biz. Sevgilim bu görüntüye aşık :) Fakat oraya ulaşmadan deniz manzaralı çöplüğün yanından, pis kokular eşliğinde geçmek mecburiyetinde kalıyorsunuz haberiniz olsun.

Karaburun istikametinde yola devam

Gözümüze Müesser Aktaş Etnoğrafya müzesi ilişiyor. Girmezsek olmaz. Sahibi orada gözleme, tost ..vs yapıyor. Kahvaltıyı Ramazan Usta da yapan kişiler olarak yiyemiyoruz elbette :)

Eski gelinlikler, yelkenli sandıklar(eskiden çok modaymış), ev eşyaları, tüfekler. gelin odası (tüm çeyizler yatak başındaki duvara asılıyor), hepsi tarih kokuyor.

Önceleri evinin bodrumunda ailesinden kalan eşyaları biriktiren Müesser Aktaş müzeyi açınca, yöre halkı da sakladığı eşyaları getirip bağışlamış. Bu şekilde büyümüş, ileri de daha da güzelleşeceğini düşünüyorum.

Atatürk eskiden buralara gelmiş ve köylü kızlar ona üzüm vermiş. Köylü kadınlar dantel perdelere bunu resmetmişler ve o zamanlar her evde bulunurmuş, evinde bu perde olmayan insanlar çok ayıplanırmış. Şimdilerde ise; eve assak başımıza bir şey gelir mi diye düşüneceğiz neredeyse.

Çıkışta desteğimiz olsun diye köylü kadınların kendi el emeklerini sattıkları yerden alışveriş yapıyoruz. Bu arada siz de müzeyi bizim gibi ücretsiz sanmayın. Kişi başı 2,5 TL.

Müzenin olduğu bina eskiden ilkokulmuş hatta Müesser Hanım burada okumuş. Bahçesindeki ağaçlar bir ömür, o kadar güzeller ki.

Minik bebek yeleğimizi de alıp yola koyuluyoruz. Bundan sonrasında virajlardan gözümüzü açamıyoruz ama manzara için kesinlikle değer. Özellikle Kaynarpınar beni büyülüyor. Sevgilimle beyin jimnastiği yapıyoruz, acaba su çok sıcak diye mi kaynar yoksa yerden kaynadığı için mi diye :)

Yolda sürekli sevgilimden resim molaları istiyorum, O da daracık yollarda bir şekilde durup bana destek oluyor. İşte bu gördüğünüz güzellik, o dar yollardan yadigar.

Onyüzbin viraj geçtikten sonra nihayet Karaburundayız. Yok arkadaş benim midem tuttu kalamar yemeden gitmem buradan diyorum :) Çirkefliğin de bu kadarı :)

Sahilin sonunda büyük bir balık restoranı buluyoruz, hava sıcak olsa Salaş Balıkçı yazan barakada yemeyi tercih edebilirdim ama şimdi başka bir seçenek göremiyorum.

Burada her resim kartpostal gibi çıkıyor, hatta bu resmi telefonuma duvar kağıdı yapıyorum;

Kalamarlar gerçekten etli ve güzel pişirilmiş, enginar, sıcak ot da yanında kalamara arkadaşlık ediyor. Ohh kendime geldim.

Burası İzmir'in en küçük ilçesi. 1 Belde ve 13 köyü bulunuyor. Tertemiz denizi ve eşsiz manzaralara sahip olmasına rağmen turizm açısından çok gelişmemiş, nedeni ise gelirken bizi bile allak bullak eden dar ve virajlı yolları.

Sualtı güzellikleriyle meşhur; özellikle tüplü ve tüpsüz dalış yapanlar için bulunmaz bir yer burası. Bunun yanında bahar aylarında açan yüzlerce birbirinden güzel çiçekle de doğaseverlerin, fotoğrafçıların ve trekkingcilerin de favorileri arasında.

Peki daha turistik olsun ister miydin diye sorsanız cevabım elbette ki; iyi ki yollar böyle büklüm büklüm de her ışığı gören gelmemiş, buraları da açık hava discosuna döndürmemişler olurdu.

Kafa dinlemek isteyen, gerçek huzuru arayan, suyun altını ve üstünü keşfe çıkacak herkese kucak açmış bekliyor Karaburun.

Çiçekleri, yeşili, nergisi, mavinin akıl almaz her tonuyla mutlaka görülmesi gereken yerler listenize ekleyin derim ben.

Keyifli geziler dilerim...

İlginizi çekebilecek diğer yazılar;

Devamını okumak için tıklayın »

3 Mart 2014 Pazartesi

SEVGİLİ GÜNLÜK / 03.03.2014

09:43

Yollarda Hayat Var

17 comments

Sevgili Günlüğüm; işyerimin taşınması, yeni tesise alışmak falan derken bir süredir boşladım seni. Sevgilisiyle yıllardır aynı binada
çalışmaya alışmış biri olan bana; bu değişiklik çok zor geldi inan.

Yeni arkadaşlar bulmamla birlikte, bugünlerde keyfim de yavaş yavaş yerine gelmeye başladı. Durum şudur ki koskocaman bir tesiste 2 bayanız sadece. Buna da şükür demek en güzeli sanırım.

Şu sıralar gezi planları yapıp, sonrasında bozmakla meşgulüm. Aslında bu günlüğü Kars'tan yazıyor olabilirdim:( Sevgilimin doğum günü yaklaşıyor yine beni bir heyecan sardı. Ne yapsam nasıl şaşırtsam O'nu diye.

Geçen yıl Balon Turu için o kadar çaba harcamış, Mart'ın 16 sında hiçbir Kapadokya turu bulamamış, hava şartlarından dolayı da balon turunun riskli olduğunu öğrenmiştim.

O zaman bu seneyi garanti altına alayım; kar tatili olsun dedim. Uludağ otellerine baktım, yorumlar berbat. Her okuduğum yorum; otelin eskiliği, pisliği, verdiğiniz parayı asla haketmediğini söylüyor. Hemen vazgeçtim.

Kartalkaya-Bolu güzel tesislere sahip, İzmirden Ankara ya uçup, araba kiralayıp 3 saat yol tepersen tabii. Bunu da göze aldım, fiyatları ne siz sorun ne ben söyleyeyim ama olsun değer kocama dedim.

Rezervasyon için aramamla yeni bir şok dalgası sardı beni, "Hanfendi, o tarihlerde otel kapalı olabilir" Neeee! niye, neden, kar mı bitiyor, Martın ortası abicim?

Havalar sıcak giderse (bu seneki gibi) kar yumuşuyor ve kalitesi düşüyormuş :( Ya arkadaş, ne yaz tatili ne kış tatili oluyor nasıl bir tarihtir bu böyle :(

Kars ta güzel kar olduğunu öğrenip, etraftan Toprak Otelle ilgili de hoş yorumlar duyunca, çalışmalarımı oraya kaydırıyorum. Yanii bir doğum günü yapacağım haritada gezmediğim yer kalmadı.

Tamam Kars a Sun Ekspress direkt uçuyor, güzel. Her gün yok ama ayarlanabilir tarihler (Salı-Cumartesi) Bu durumda sevgilinin işten izin almasını istemem lazım yani sürpriz yapmak zorlaşıyor. Konuyu kendisine açıyorum.

Aşkım Nisanda Yunanistana gitme planı yapıyoruz, ardından da Büyük İtalya, istersen başka zamana bırakalım diyor. Acaba "yuh sana da Özlem, gez gez bir türlü doymuyorsun" mu demek istedi??? İyi peki sevgili, bıraktım gitti

Şu ara Yunanistan vizesi ile uğraşıyoruz, Midilli ya da Atina yapacağız. Valla önerileri olan varsa dört gözle bekliyorum. Hazır Schengen vizesi almışken Haziran gibi de Büyük İtalya da aşk yaşayacağız inşallah.

Dün heyecandan bacaklarım titredi, neden mi plaket aldım da ondan :) Yok yok blogla ilgili değil, daha ulvi bir durum :)

Türk Kadınlar Birliği'ne yıllardır düzenli olarak (ihtiyacı olan öğrencilere burs ödemesi için ) makbuz karşılığı ödeme yapıyorum. Çok ödeme yapmanıza gerek yok, mesela 5 kişinin gönderdiğini birleştirip; 1 öğrenciye aylık ödeme yapıyorlar.

Çok olması değil, düzenli olarak her ay yatırmanız önemli sadece ki gidecek burs sekteye uğramasın.

Neyse efendim uzun yıllardır süregelen bu desteğim için plaket vermek istediler. Ne kadar utandım, sıkıldım anlatamam. "Zaten Hayır için yapıyorum, asıl ödül; ihtiyacı olan birine dokunabilmek" falan dediysem de başkalarına örnek olması bakımından almam gerektiğini anlattılar :)

İyi tamam hadi sahneye çıkar gülümserim falan ama sevdiceğim aklıma, "konuşma da yaparsın" diye sokuşturunca, beni aldı mı bir panik. Benim kendimi ifade şeklim yazı ! Telefonda bile konuşmayı sevmem ben : Hınca hınç dolu bir salona karşı ııı ıııgghhh kesinlikle olmazzz.

En son üniversitede sunum yapmıştım tüm sınıfa karşı, o kadar iyi çalışmama, araştırma yapmama rağmen; sesim ha ağladı ağlayacak gibi çıkıyor, Ne yapsam ne etsem bilemiyorum, farkındayım çok rezil birşey ama bir türlü düzeltemiyorum.

İnsanlarda yüzüme bakıp duruyorlar, bu kız "Enron Şirketinin Batışı"nı anlatırken neden bu kadar duygulandı, sesi titredi diye :) Yok arkadaş aramızda duygusal bir bağ yanlış anlamayın .

Boğazımı temizlemek falan kafi gelmedi o gün. Ne zaman konuşma yapacak olsam o an gelir gözümün önüne. Olduğum yerde buharlaşıp yok olmak isterim .

Baloda kendi kendime "acaba hastalansam mı, yoksa masanın altına mı girsem" diye düşünüp duruyorum. Sevgili rahat tabii, her çekilişte onu boşuna mı kameraya çekiyorum ben :) Göz önünde olmaya bayılıyor.

Acaba O mu benim yerime çıksa sahneye, ahhaaa olur valla, hani ünlülerin ödüllerini almaya gelen menajerleri gibi falan, neee ayıp mı olur :(

İlk plaketi alan konuşuyor, eşi bile konuşuyor, tabii o Belediye Başkanı, olur o kadar diyorum. Sevgilim suratıma sırıtıp duruyor, insanın fobisi olamaz mı arkadaş ne var.

Allahtan konuşma faslı yokmuş, el sıkışıp, sırıtıp bir kaç poz çekilmekmiş işin bütünü.

Ardından Menemen testisi gibi diziliyoruz. (Bu arada Menemende bir tesisteyiz, söylemiş olayım)

Her önüne gelen resim çekip duruyor. Şans bu ya gözüme birşey kaçıyor o anda. Gözüm çıksa da bu pozu bozmamalıyım diyorum ama mümkün mü.

Elim kirpiğimde, gözümün içinde oynaşıp duruyor. Umarım gazetede o pozları kullanmazlar, yani o kadar da kısmetsiz olmamam di mi ama.

Neyse efendim, plaketimi evimizde salonun en güzel köşesine koyuyorum. Sevgiliye de havayı basıyorum; pişt bak ne şanslısın, ödüllü bir bayan almışsın diye :)

İşte böyle; dün akşam bir sürü duyguyu aynı anda yaşadım, offf bu işler pek bana göre değil sanırım. Ödül alma fobisi mi desek ne desek bilemedim şimdi :)

Annemin Şubattaki son kararlaştırdığımız doğum gününde dokunmatik güzel bir telefon aldık kardeşimle.

Son kararlaştırdığımız da ne demek derseniz; O yıllarca doğum günüm 9 Şubat dedi durdu, babam da kimlikte 19 Şubat yazıyor ben o zaman kutlarım diye diretti. Biz de her sene hem 9 unda hem 19 unda kutladık.

Annem yıllarca babama söylendi durdu, hem doğum günümü değiştirdin hem de Balık olan güzelim burcumu Kova yaptın diye. Niyeyse kendini hep Balık sanırmış evlenene kadar eehhhehehee

Annem ile ilgili hatıralarımı ve onun konuşmalarını yazmaya kalksam reyting rekorları kırarım vallahi, çok hoştur çoookkk...

İşte böyle; doğum günü kutlamasını bu sene aramızda 19 Şubat olarak kararlaştırdık.

Ee noldu dersiniz babam 9 unda kutladı bu defa da! Ters bi aileyiz vesselam.

Neyse nerede kalmıştım, hıhhh dokunmatik telefon hediye ettik, ama o da ne;

"Ben bunu kullanamam, bir sürü fatura gelir, beceremem, istersen geriver..vs"

Az kalsın özür dileyecektim aldığıma , o derece.

İşte böyle karşı çıkan kadının, şu anki durumu ne mi;

Dün akşam bizi arayıp, hadi whatsapp ten görüntü yollayıverin diyor, cevabını sesli mesaj olarak gönderiyor :) İnanmakta hala güçlük çekiyorum inanın. Bir titreşime ihtiyacım var sanırım.

Azimle ilgili bir söz vardı ama buraya yazsam doğru olur mu bilemedim :)

İşte böyle ardından bakınca gülümseyerek hatırlayacağım bir sürü hatıra biriktiriyorum.

Genç kızlar olgunlaşmaktan sakın korkmayın, valla her geçen yıl daha çok eğlenmeye, mutlu olmaya başladım; 33 ne güzel bir yaşmışsın sen...

Hepimize huzur dolu günler dilerim....

Bugünün hatırlanacak kelimesi: Ödül

İlginizi çekebilecek diğer günlük yazılarım;

Devamını okumak için tıklayın »

Maldivler de Balayı!!!

EV-LE-Nİ-YO-RUM...

EYVAH... EVİMİN DEKORASYONU GELMİŞ!!!

MAKLUBE TARİFİ

EVLİLİK TEKLİFİ - KIZ KULESİ VE AĞVA....

14 Mart 2014 Cuma

Güzeller güzeli; Mordoğan-Karaburun

3 Mart 2014 Pazartesi

SEVGİLİ GÜNLÜK / 03.03.2014

Hakkımda

En çok okunanlar...

Ne hakkında yazmışım...

Arşiv